مثل همیشه موهایش را بافت و قیچی را دستش گرفت ،چشمانش را بست و موهارا قیچی کرد،چشمانش را باز نکرده بود و دوان دوان به سمت حمام رفت و قبلش ماشین را برداشت و داخل حمام رفت میخوا ست خودش را غافلگیر کند و چشمانش را باز کرد،موها تا بالای گردنش را دید... کوتاه تر از همیشه و یاد نداشت آخرین بار کی انقدر کوتاه بوده ، ماشین را به سمت موهایش برد ... همیشه از صدای قیژ قیژش بدش می آمد اما حالا مجبور بود... انگار نه انگار روزی عاشق موهای فرخورده و بلندش بود و هرجا که بحث موی بلند میشدهمیشه حرف از کوتاه نکردن موهایش میزد!اما حالا چه بر سرش آمده که تصمیم گرفته بود از لطیف ترین علاقه اش بگذرد... دوش گرفت و از حمام بیرون آمد...
احساس سبکی و تازگی میکرد و همزمان یک حسِ عجیب و تنهایی... درحالی که موهایش را خشک میکرد به سمت کشو رفت و از جعبه سیگاری درآورد و لم داد روی مبل سیگار را روشن کرد و چشمانش را بست... به روزهای گذشته فکر میکرد، به اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بود از آن روزها ساکت تر شده....کم کم هوا تاریک شد و بدون شام به رخت خواب رفت و به خواب رفت...
حدودا ساعت 4:30 صبح بود که از خواب بیدار شد، احساس گرسنگی میکرد و باز هم چیزی نخورد،پتو راروی سرش کشید و فکر کرد و فکر... به اینکه دیگر نمیخواهد در این خانه باشد به اینکه چه روزهایی را باید ببیند و باید دوباره با چه آدمهایی معاشرت کند ،بلند شد... در ظرفشویی صورتش را آب زد و خواب از چشمانش پرید!صدای اذان را شنید که از چندخیابان آن ور تر می آمد... هم دلش میخواست برود هم هیچوقت نمیخواست بوی آن خانه را رها کند... بالجبار خودش را برای بار آخر در آیینه اتاقش دید و به موهای تراشیده شده اش دست کشید و خندید... خندید به اینکه چه راحت شده برایش دل کندن! بارانی اش را پوشید و به سمت در رفت.. در ضعف عجیبی احساس میکرد ولی دلش نمیخواست چیزی بخورد،هوا هنوز تاریک بود،یادداشتی که از قبل آماده کرده بود را روی میز گذاشت و با چمدان سورمه ایش از خانه بیرون رفت و در را محکم بست.... همه چیز مثل فیلم جلوی چشمانش رژه رفتند...
سوئیچ را از جیب بارانی اش در اورد و ماشین را روشن کرد...و به تیر برق وسط کوچه نگاه کرد و برای آخرین بار به خانه نگاه کرد... ضبط را روشن کرد و صدای کوهن را میشنید و کم کم از خانه دور شد و به سبز ترین جاده رسید.... هوا کم کم روشن شده بود و در دلش نور امیدی روشن بود و برای راه جدید شوق خاصی داشت ... چشمانش خسته و لبهایش پوسته پوسته شده بودند اما هیچوقت نخواسته بودکه جلوی دنیا زانو بزند....
نور بیشتر میشد و صدای کوهن دلنشین تر و رویاهایش سبز تر.....