من کجای دنیایی قرار دارم که روزانه صدها آدم رو میبینم..؟ من کجای دنیایی ام که پر شده از آدمای دروغگو که سر کوچکترین مسئله ای دروغ میگن؟! من کجای دنیایی ام که همه خسته ان و جز خودشون حرف هیچکس حسابی نیست؟!

کجای دنیایی که وقتی بین مردمش قرار میگیرم حس غریبی میکنم و گاها متنفر میشم از بعضیاشون و یکم بعد همه چیز رو فراموش میکنم و سعی میکنم مثبت فکر کنم و فردا ، روز از نو روزی از نو....

کاش حالِ همه چیز خوب شه و آدمها، آدمهای بهتری شن....